Do rzeczy. Ażebyś nie myślał, że ja tak jak wiejski głupek czekałem na kontakt od twej strony, to powiem ci ja w sukurs: nie. Nie czekałem tylko maszynu specjalne nastawił, co by mi na pejdżer znać dała gdyby co, a ja sam spakowałem worek brezentowy po dziadku i dawaj pojechał. Gdzie? No gdzie? Ę? Już zgadł? DO WARSZAWY, ot gdzie. Pojechał polskim busem z wifi, co by w podróży gołe baby móc na ajpadzie oglądać, i spokojnie celu doczekać. Tam naprędce na Placu Zamkowym znalazł artystę malarza, co nie maluje, a rysuje wynglem i hyżo mę facjatę na papier przemieścił. Po co?
Po prawdzie to mi twarz była do wizy potrzebna, bom odłożył co trzeba i do Ameryki udać się na wywczas chciał kanjon zobaczyć. No i idę ja z tym rysunkiem do ambasady zawadiackim krokiem, słońce świeci, deszcz leje, a ja w podskokach, ot jaki szczęśliw! Wchodzę, a tam tłok. Ajpada mnie zabrali i się skrzywili, bo tam coś mie się na tapecie jakaś baba ustawiła. Patrzo, gały wlepiają we mnie całego od szponów u stóp po łysiny szczyt. Każo się odwracać, po pachach macajo, coś krzyczeć poczynają, że alkajda, alkajda... I wnet wychodzi jakiś pokurcz, chaliera, zza drzwi z napisem „Zsyp”. Ubrany jak milord, po angielskiemu do nich, po polskiemu do mnie. Poliglota, pacz maszkare, kurczaki pieczone! I ta reszta zbesztana, wzrok spuścili i zapadli się. Chyba pod ziemie. A gnom do mnie w te słowa: Mister apasze kulturalny? Ja na to milcze. A ten jak jaki pojeb: Jes, apasze nowy zapraszam Pana, zaraz paszporta dyplomatyczna odbierze, dżet już czeka zaraz pojedziemy na lotnisko i do Ju-es-end-eja polecimy. Yes, mister. I co Albin, zatkao kakao? Chcesz wiedzieć co dalej było? Masz ty takie przygody buraku ty cebulaku, ty?
